انقلاب خوشمزه مصری ها!

اگرچه دیدن چشم های گریان مردان و زنان مسلمانی که در میدان رابعه العدویه قاهره، بقای نیمچه انقلاب خود را فریاد می زنند و گلوهای خش برداشته ای که بر اساس ایده و باور به اسلام، الله اکبر می گویند، دل هر مسلمانی را و دل هر آزاده ای را به درد می آورد. اما عقل ام تند تند می گوید الحمدلله که نیمچه انقلابشان به ثمر نرسید. کسانی که بر اساس باور به اسلام و براساس باور به قرآن فرعون مصر را به پائین کشیدند، اما چه باوری؟ چه اعتقادی؟ به کدام اسلام؟
اولا که انقلابشان خیلی خوشمزه بود. و یک انقلاب لطیف بود. یقینا کسانی که حداقل های ویژگی های یک انقلاب را می دانند باور دارند که این انقلاب یک انقلاب کامل نبود. زیرا بسیاری از افراد رژیم سابق کماکان بر سر قدرت ماندند و به همین دلیل بود سیسی فرمانده نیروهای مسلح مصر در یک کودتای خوشمزه تر( با توجه به استفاده از تجمع مخالفان مرسی در میدان تحریر) مرسی را به یک بازداشتگاه شیک رهنمون کرد. همچنین ساختارها و از جمله ساختار و افراد حاکم در دستگاه قضائی به همان صورت ماندند. از همه جالبتر برخوردی بود که با حسنی مبارک صورت گرفت، حداکثر توصیفی که می توان در باره آن گفت این است که در برخی لحظات دادگاه "توهین آمیز" بود نه برخورد انقلابی. نقصان ها در این زمینه زیاد است اما . . .
بحث بعدی آن است که نمی دانم این انقلابی های لطیف، چرا هرچه عقده داشتند بر سر شیعیان خالی می کردند! و نمی دانم این چند سال که حنسی مبارک بر مصر حکومت می کرد شیعیان پایه حکومت اش بودند؟ چرا هدف را اشتباه گرفته بودند؟ شعارشان چه بود؟ برنامه شان چه بود؟ چه برنامه ای داشتند؟ (اخوی این که تو بر آن لعنت می فرستی دشمن نیست)
اصلا شاید اشتباهی انقلاب کردند و به همین دلیل سریع عنان کار از دستشان در رفت. فقط تجمع کردن که نشد انقلاب.
اما این لیبرال ها که آمده اند حداقل کمتر شیعیان را می کشند. و حداقل روی کاغذ به مذاهب احترام خواهند گذاشت. باما هم که دشمنی کنند، مانند دوران مبارک دشمنی می کنند و حداقل می دانیم چه باید بکنیم. رئیسشان گفته سیاست هایشان در سوریه کماکان ادامه دارد اما اعتقاد دارم این سیاست ها یقینا مثل دوران مرسی ضد شیعی نخواهد بود اگرچه ضد سوری و حکومت اسد هست. یعنی سیاست هایشان کمتر اعتقادی و سلفی مابانه خواهد بود.
هیچگاه کشتار آن چند شیعه مظلوم در میلاد حضرت صاحب الزمان را که پیکر شان را در خیابان ها کشاندند، فراموش نمی کنیم.